Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η ημέρα της Κρίσεως

" 'Ω  ψυχή  μου..."

[...] Τρομερή  θα  είναι  η  μέρα, που ο ίδιος ο Δημιουργός  του ουρανού  και  της  γής, των  ορατών  και  των  αοράτων, θα  έλθη  πάλι  για  να  κρίνει  τον  κόσμο. Τότε ο Κύριος  θα  ποιήσει  "ουρανόν  καινόν  και  γήν  καινήν" (Αποκ.21).
Τότε  "και  γη  και  τα  εν  αυτή  έργα  κατακαήσεται"  (Β'Πέτρ.3,10). Τότε  ο  ουρανός  θα  τυλιχθεί  σαν  χαρτί 
και  "ο ήλιος  σκοτισθήσεται  και  η  σελήνη  ου  δώσει  το  φέγγος  αυτής, και  οι  αστέρες  πεσούνται  από  του  ουρανού, και αι  δυνάμεις  των ουρανών  σαλευθήσονται"!(Ματθ.24).
Τότε  θα  έρθει  ο  δίκαιος  Κριτής  "επί των  νεφελών  του  ουρανού  μετά  δυνάμεως  και δόξης  πολλής" (Ματθ.24),
και " κρινεί  την  οικουμένην εν  δικαιοσύνη"(Ψαλμ.9).
'Ω  ψυχή  μου, να  είσαι  έτοιμη  κάθε  ώρα  για  να  παρασταθείς  σ'αυτό  το  φοβερό  θείο  δικαστήριο, την  ημέρα της   γενικής  κρίσεως, που  θα  έρθει  "ως  κλέπτης  εν  νυκτί" (Β'Πέτρου 3),  αλλά  θα  έρθει  οπωσδήποτε.[...]

Από  το  βιβλίο " Ο  Ουρανός  στη Γη "

του  Αγίου  Ιωάννου  της  Κρονστάνδης


Υάκινθος

"Εννοώ την ημέραν την φοβεράν..."

Εις  τον 'Ορθρον  της  Κυριακής  της  Απόκρεω

Κάθισμα
ήχος πλ.του  β'
 
Εννοώ  την  ημέραν  την  φοβεράν,
και θρηνώ  μου  τας  πράξεις  τας  πονηράς'
πώς  απολογήσομαι  τω  αθανάτω  Βασιλεί;
ποία  δε  παρρησία  ατενίσω  τω Κριτή,
ο άσωτος  εγώ;
Εύσπλαγχνε  Πάτερ,
Υιέ  μονογενές,
το Πνεύμα  το  'Αγιον 
 ελέησόν  με.



****

Απο  τον  Κανόνα της Κυριακής  της  Απόκρεω,
ποίημα  Θεοδώρου  του  Στουδίτου,
ήχος πλ.του β'

Δοξαστικόν  Τριαδικόν
 
Υιόν  εκ  Πατρός  και  Πνεύμα,
δοξάζω  ως  ηλίου  φως  και  ακτίνα 
 το  μεν γεννητώς,  ότι  και  Γέννημα'
το δε προβλητώς, ότι  και Πρόβλημα'
συνάναρχον θείαν  Τριάδα  προσκυνουμένην,
υπο  πάσης  κτίσεως.


Υάκινθος

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Η ΠΗΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠ ‘ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

 
 
Αυτοκράτορας Ming
713 -756 μ. Χ.
 
Η ΠΗΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠ ‘ ΤΟ ΧΙΟΝΙ
Ο βορινός αγέρας κυνηγά τα μονότονα σύννεφα ,
κάτω απ’ τα σύννεφα πετά το κατάλευκο χιόνι ,
το χιόνι στροβιλίζει ξαφνικά και σκορπίζεται ,
τα μονότονα σύννεφα είναι γεμάτα θλίψη .
Κι ωστόσο η πηγή δροσερή τρέχει πάντοτε ,
μια κι η πηγή της φωτιάς ποτέ δε θα σβήσει .
Δεν είναι τάχα ένα καλό σημάδι ;
Ελπίδες ξανανθίζουνε .
 
 
 
 
 

Υάκινθος

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

«Σκανδαλίζομαι;….»

 

[… ] Με  την  βία  πρέπει  να  αποτρέπουμε  τον  εαυτό  μας 
 από  την  κατάκριση  του  πλησίον. Και  με  τον  φόβο 
του  Θεού  και  την ταπεινοφροσύνη να  τον  περιφρουρούμε 
απ’αυτό  το  πάθος. Πάντως, για να  αποδυναμώσουμε 
και  τελικά, με  την  βοήθεια  του  Θεού, να  ξεριζώσουμε 
από την  καρδιά  μας  τον  σκανδαλισμό  σε   βάρος  του 
πλησίον, πρέπει  να  ερευνούμε  βαθιά  τον εαυτό  μας  με το 
φώς  του  Ευαγγελίου, για  να  δούμε  τις  αδυναμίες  μας  και  να 
διαπιστώσουμε  τις  αμαρτωλές  μας  τάσεις, κινήσεις  και 
καταστάσεις. 'Οταν  την  προσοχή  μας  θα  την  τραβήξει 
η  δική  μας  αμαρτία, δεν  θα  έχουμε  πια  διάθεση να 
παρατηρούμε τις  αδυναμίες  του  πλησίον και  να 
ασχολούμαστε  μ’αυτές.  Τότε  όλοι  οι  άνθρωποι  θα  μας  
φαίνονταν  άμεμπτοι , άγιοι! Τότε  ο  εαυτός  μας, απεναντίας ,
θα  μας  φαίνεται  αμαρτωλός, ο πιο  μεγάλος αμαρτωλός 
του  κόσμου!
Τό     Τότε  θα μας  ανοιχθούν  διάπλατα  οι  πύλες  της  αληθινής      
 ζ       και  η  αγκαλιά  της  πραγματικής  μετανοίας!

          Ο όσιος  Ποιμήν  ο  Μέγας  έλεγε:  «Εμείς  και  οι  αδελφοί
  είμ  μας  είμαστε σαν  δύο  εικόνες.  Οταν ο  άνθρωπος  προσέχει 
 τον  τον  εαυτό  του και     τον  κατακρίνει, βλέπει  τον  αδελφό  του 
άμε   άμεμπτο. 'Οταν  όμως ο  εαυτός  του  του φαίνεται  καλός, βλέπει
τον   τον αδελφό  του  κακό». Γι’αυτό  οι  πιο  μεγάλοι 'Αγιοι  του Θεού
Θού  αγωνίζονταν  επίμονα να  βλέπουν τον  εαυτό  τους 
αμα  αμαρτωλό, και  μάλιστα  τόσο, που  ακόμα  και  τα  πιο  φανερά,
ακα  ακόμα  και  τα  πιο  μεγάλα  αμαρτήματα  των άλλων,  τους 
 φαί  φαίνονταν  μηδαμινά  και αξιοσυγχώρητα.


         Από  το βιβλίο « Ασκητικές  Εμπειρίες»
Του   του  Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ



Yάκινθος

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

"...Χαίρε θρόνε Κυρίου..."

'Υμνος  πρός  την Θεοτόκον




Χαίρε  το  άσμα  Χερουβείμ 
και  ύμνος  των  αγγέλων
Χαίρε  ειρήνη  και χαρά 
του  ανθρωπίνου  γένους
Χαίρε παράδεισε  τρυφής
Χαίρε  ζωής  το  ξύλον
Χαίρε  το  τείχος  των  πιστών
 λιμήν κινδυνευόντων
Χαίρε  ανάκλησις  Αδάμ
 της  Εύας  χαίρε  λύτρον
Χαίρε  πηγή  της χάριτος 
 και  της  αθανασίας
Χαίρε  ναέ  θειότατε
Χαίρε  θρόνε Κυρίου
Χαίρε  αγνή  η  δράκοντος 
του  αρχεκάκου  κάραν συνθλάσασα'
εις  άβυσσον ρίψασα  πεπεδημένον'
Χαίρε  το  καταφύγιον 
 των  καταπονουμένων.
Χαίρε  αράς  η  λύτρωσις
δι'ής  χαρά  τώ  κόσμω
εδείχθης  παναμώμητε 
τώ  σώ  Παρθένε  τόκω.
Χαίρε  η  μήτηρ  του  Χριστού 
Υιού Θεού  του  ζώντος
'Ω πρέπει  δόξα  και  τιμή
προσκύνησις  και  ύμνος
νύν και  αεί  και  πάντοτε
Αμήν  εις  τους  αιώνας.


 
Χαιρετιστήριος  ύμνος  πρός  την  Θεοτόκον
του  Αγίου  Εφραίμ  του Σύρου
σε  οκτασύλλαβους  στίχους 
που  εναλλάσονται  με  επτασύλλαβους




 
 
 
 
Υάκινθος

"...τον αίτιον του είναι τα πάντα..."

Κάθισμα  Όρθρου
της  Υπαπαντής  του  Κυρίου  Ιησού  Χριστού
 Ήχος α΄

Χορός  αγγελικός,
εκπληττέσθω  το  θαύμα,
βροτοί  δε  ταις φωναίς, ανακράξωμεν  ύμνον,
ορώντες  την  άφατον  του  Θεού  συγκατάβασιν'
όν  γαρ  τρέμουσι, των  ουρανών  αι  δυνάμεις,
γηραλέαι νυν, εναγκαλίζονται  χείρες,
τον  μόνον  φιλάνθρωπον.




Από  τον  Κανόνα  της  Υπαπαντής
ήχος γ'
Ποίημα  Κοσμά  Μοναχού

Θεώμενος  Συμεών  Λόγον  τον   άναρχον,
μετά  σαρκός,
ως  εν  θρόνω  Χερουβικώ, Παρθένω  εποχούμενον,
τον  αίτιον  του  είναι  τα  πάντα,
ως  βρέφος,
εκπλαγείς  εβόα  αυτώ:
επλήσθη  τα  πάντα  της  σης  αινέσεως.

****


Από τον Κανόνα

του Αγίου και Δικαίου Συμεών του Θεοδόχου
Σαυτόν απετέλεσας,
ναόν Θεού πανάγιον,
πράξεσιν ενθέοις Θεηγόρε'
όθεν ως βρέφος εν τω αγίω ναώ,
έβλεψας Θεόν μετά σαρκός ,
σε μεταβιβάζοντα,
πρός τα θεία σκηνώματα.

Θεοτοκίον
Ο πλήρης κεκένωται,
ο προαιώνιος άρχεται,
ο Λόγος παχύνεται,
ο Πλάστης πλάττεται,
ο αχώρητος χωρείται εν κοιλία,
τη σή σωματούμενος.


Υάκινθος

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

" Κύριος ποιμαίνει με"


Ο ψαλμός μας  αρχίζει με τα λόγια " Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει". Από την εναρκτήρια αυτή φράση, θα περιοριστούμε μόνο στις τρείς πρώτες λέξεις: "Κύριος ποιμαίνει με". Οι λέξεις αυτές εδραιώνουν μια σχέση, πάνω απ' όλα όμως ταυτίζουν τον Ποιμένα με τον Κύριο. Είναι ένα παράδοξο σχήμα, διότι υπάρχει πελώρια αντίθεση ανάμεσα στόν Κύριο και Θεό μας και σε ένα ποιμένα.

Ο Κύριος...σε όποια γλώσσα και να τη σκεφθούμε αυτήν τη λέξη - στα Εβραϊκά, στα Ελληνικά, στα Λατινικά -, ξυπνά μέσα μας τρείς θεμελιώδεις έννοιες. Πρώτα απ' όλα τη θεία μεγαλειότητα του Κυρίου. Μετά την έννοια της δύναμής Του. Και τέλος την έννοια της δικής μας απόλυτης ασημαντότητας σε σχέση με αυτήν την μεγαλειότητα και τη δύναμη. Είμαστε πλάσματα απείρως εξαρτημένα από τα χέρια του Κυρίου μας.

Και ο ποιμένας... Βλέπουμε την αντίθεση ανάμεσα στο πολύ μεγάλο και στό πολύ ταπεινό και μικρό. 'Ενας ποιμένας δεν είναι ούτε δυνατός ούτε πλούσιος. είναι στην υπηρεσία του εργοδότη του. Κι ακόμη, είναι στην υπηρεσία των προβάτων που προσέχει. Τα πρόβατα τον ακολουθούν, είναι αλήθεια αυτό, αλλά τον ακολουθούν επειδή αυτός ζεί για το κοπάδι του. Πρέπει να τα οδηγεί, να τα τρέφει, να τους εξασφαλίζει καταφύγιο, να τα υπερασπίζεται. Η ζωή του όλη είναι αφιερωμένη στα πρόβατά του, αυτός ο ίδιος τους ανήκει. Υπ' αυτήν την έννοια, ο ψαλμωδός δηλώνει ότι ο Κύριος είναι αυτός ο άνθρωπος που ανήκει στο κοπάδι του, ότι ο Κύριος είναι πολύ απλά ένας ποιμένας, ένας ταπεινός βοσκός. Αυτό ακριβώς είναι το παράδοξο, το απίστευτα παράδοξο.

Ας προσέξουμε εδώ ότι ο ψαλμός δεν λέει, " Ο Ποιμένας είναι ο Κύριος". Δεν προτάσσει την έννοια ότι ο βοσκός υψώθηκε στο επίπεδο ενός κυρίου. 'Οχι, δεν γίνεται κύριος ο βοσκός. Αν προηγείτο η λέξη "ποιμένας"και ακολουθούσε η λέξη "κύριος", η αλληλουχία ίσως υπονοούσε ένα εξαιρετικό προβιβασμό. Αντιθέτως εδώ, προηγείται η λέξη "Κύριος", αυτή είναι το εναρκτήριο σημείο. Και εδώ, όπως και παντού, ο Κύριος παίρνει την πρωτοβουλία. Δεν υπάρχει άνοδος από την κατάσταση του βοσκού στην κατάσταση του Κυρίου, αλλά κάθοδος από το επίπεδο του Κυρίου σ' εκείνο του ποιμένα. Πρόκειται για την πιό βαθιά και ευσπλαγχνική πράξη κενώσεως. Και αυτή η ταπεινή και στοργική κίνηση δίνει τον τόνο και διαπνέει όλο τον ψαλμό.

" Κύριος ποιμαίνει με". Αυτό που έχουμε εδώ είναι μιά δήλωση δοσμένη με νηφάλια αποφασιστική αυθεντία. Δεν είναι μία πρόβλεψη : " Ο Κύριος θα με ποιμάνει", ούτε μια ευχή ή προσευχή : "Κύριε, γίνε ο ποιμένας μου !". Είναι μια απλή γαλήνια δήλωση ενός γεγονότος που ήδη ισχύει :
" Κύριος ποιμαίνει με ". Αυτή είναι η αληθινή κατάσταση, έτσι έχουν τα πράγματα. Εγώ μπορεί να απομακρυνθώ από τον Ποιμένα. Αλλά μια τέτοια απόρριψη εκ μέρους μου δεν εμποδίζει τον Κύριο από το να παραμένει ο Ποιμήν. Αυτός είναι και θα είναι για πάντα ο Ποιμήν.

Από το βιβλίο " Κύριος ποιμαίνει με..."
Σχόλια στον 22ο Ψαλμό του Δαυίδ
Του Lev Gillet


 
Simonopetra Monastery - Psalm 22
 
 
Υάκινθος