" Ο άνθρωπος δεν μπορεί ν' αγαπήσει τόν Θεό, αν δεν αγαπάει τόν αδελφό του"

[...]   Στην μεσημεριανή τράπεζα (26/9/1909) ο π. Βαρσανούφιος είπε δυό λόγια:
   -Είναι υποχρέωσή και καθήκον μου, πατέρες και αδελφοί, σήμερα, μνήμη του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, να σας υπενθυμίσω, ότι κάθε χριστιανός και ιδιαίτερα ο μοναχός πρέπει να φροντίζει να έχει ειρήνη και με τον Θεό και με τους ανθρώπους.
Ο 'Αγιος Ιωάννης λέγει, πώς ο άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει τόν Θεό, αν δεν αγαπάει τόν αδελφό του. Διαφορετικά αυτός ο άνθρωπος θα είναι ψεύτης. Για αυτό, σας ικετεύω, μην επιτρέπετε, στόν εαυτό σας, να εμφωλεύει κακία μέσα σας για κανέναν, αλλά να αγαπάτε όλους τους ανθρώπους.
   Ο εωσφόρος , που κάποτε ήταν ο ανώτερος άγγελος, αγωνίζεται ακατάπαυστα να σπέρνει στίς καρδιές των ανθρώπων κακία, έχθρα και κάθε είδους επανάσταση κατά του Θεού. Ξεσήκωσε διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Προκάλεσε αιρέσεις, διαμάχες, αναστατώσεις.  Καί τώρα το ίδιο προσπαθεί να κάμει. Και αλλοίμονο, αλλοίμονο, πατέρες! Πολλές φορές το πετυχαίνει!
   Tί ακούω; 'Ολο γκρίνιες και γογγυσμό, ο ένας εναντίον του άλλου. Μου έρχονται εδώ με παράπονα. Τούς λέω: " Πρέπει να τα βρήτε' να συμφιλιωθείτε' να ζητήσετε συγγνώμη' κάνετε και καμμιά μετάνοια...". Δυστυχώς πολλοί δεν το αποφασίζουν, με αποτέλεσμα, όλο και χειροτερεύει το κακό.
   'Οχι έτσι, άγιοι πατέρες! 'Οχι κι έτσι! Ο μοναχός πρέπει να είναι γεμάτος αγάπη για τον Θεό και για τον πλησίον. Τί είναι ο μοναχός; ο εκπληρωτής όλων των εντολών του Θεού. 'Ολες οι εντολές ανακεφαλαιώνονται σε δύο : " Αγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου' και τον πλησίον σου ως σεαυτόν ". Οι δύο πρώτες  εντολές συμπεριλαμβάνουν όλες τις υπόλοιπες , ολόκληρο το νόμο. Οι άγγελοι στόν ουρανό είναι γεμάτοι από αγάπη. Ολόκληρη η ζωή του μοναχού στηρίζεται στήν αγάπη.
   Οι μεγάλοι γέροντές μας Λεωνίδας, Μακάριος, Αμβρόσιος και Ανατόλιος, ήσαν γεμάτοι από αγάπη. Με τί δόξα, με τι τιμή εκοσμούντο στήν επίγεια ζωή τους! απόδειξη είναι το ακόλουθο περιστατικό:
   Ο π. Ιωάννης της Κρονστάνδης είχε καλέσει τον π.Ανατόλιο να συλλειτουργήσουν μαζί. Στήν λειτουργία, ο π.Ιωάννης είδε τον π. Ανατόλιο να συλλειτουργεί με αγγέλους. Δεν γνωρίζω, αν τους έβλεπε και ο ίδιος.
   Γι' αυτό σήμερα το θεώρησα απαραίτητο να σας υπενθυμίσω την υψηλή μας κλήση ως μοναχών. Να επικρατεί ανάμεσά μας αγάπη και ομόνοια.
   'Ενας γέροντας, ο ιερομόναχος Ιγνάτιος, ο οποίος κοιμήθηκε πρίν από δέκα χρόνια, μού είχε ειπεί: " Στα χρόνια τα δικά μου, όλοι οι πατέρες της  'Οπτινα διακρίνονταν για την αγάπη που είχαν μεταξύ τους'  όλοι. Και πιό πολύ οι πατέρες της Σκήτης".
   Μακάρι και εμείς, πατέρες, να τους μιμηθούμε.
   Δεν το κρύβω. Μερικοί από σας εξέφρασαν την επιθυμία για μια ανώτερη και υψηλότερη ζωή' για περισσότερο άσκηση. Μα, πατέρες  μου, τι ανώτερο, τι καλύτερο αγώνισμα από το να συγχωρήσεις εκείνους που σε πρόσβαλαν, που σε έβρισαν' και να υπομένεις τον αδελφό σου;
   Θυμάστε το περιστατικό, που αναφέρεται στόν βίο του αγίου Παχωμίου. 'Ενας μοναχός τον παρακάλεσε:
  -Γέροντα, δώσε μου ευλογία, να πάω να μαρτυρήσω. Θέλω να μαρτυρήσω για τον Χριστό!
  -Σε συμβουλεύω, του είπε ο άγιος, να παραμείνεις στο μοναστήρι και να υπηρετείς τους αδελφούς σου. Να υπομένεις τίς όποιες αδυναμίες τους. Απαρνήσου το θέλημά σου. Καί όλα θα σου λογισθούν σαν μαρτύριο.
   Βλέπετε αδελφοί; Ο μοναχός, που υπομένει με ειρήνη τους πειρασμούς των αδελφών του, θα λάβει μαρτυρικό στέφανο.

 

***

Αυτή η ομιλία του γέροντα μου άρεσε πολύ.
   - Η ταπείνωση και η αγάπη, έλεγε, είναι οι μεγαλύτερες αρετές. Αυτές πρέπει να έχει ο μοναχός στολίδι του.

 

***

 

Από το βιβλίο " Ρήματα Ζωής "

"Το Ημερολόγιό του"

του Οσίου Στάρετς

Νίκωνος Μπελιάεφ (+1931)

 

Old Roman chant - Kyrie eleison

 

 

Υάκινθος

 

Εξομολόγηση και επιτίμιο

 

[...]   Να μερικά διδάγματα , που απέρρευσαν από την τελευταία νηστεία:
'Οσο κουρασμένος και νά' σαι, δείξε την πιό μεγάλη προσοχή που μπορείς, και μη βιάζεσαι.
Τό καλύτερο είναι να δείχνεις σ' όλους τέλεια αγάπη, επιείκια και συμπάθεια και μη τρομάζεις κανέναν με την αυστηρότητά σου.
Κι άν ακόμη εξομολογούνται με τρόπο λανθασμένο (με ματαιοδοξία, απαριθμώντας τίς αρετές τους και εκθέτοντας λεπτομερώς τις περιστάσεις τής ζωής τους), να μην είσαι απότομος, μήν τους διακόπτεις, γιατί πολλοί δύστυχοι γι' αυτό ακριβώς έρχονται, για να κλαυτούν για την ταλαίπωρη ζωή τους.[...]  Το κυριώτερο είναι να επιτύχει κανείς ειλικρινή μετάνοια, αν είναι δυνατόν δάκρυα, που, σαν εμφανιστούν, δεν χρειάζονται λεπτομέρειες, αλλά για την εμφάνισή τους είναι αναγκαία μια λεπτομερής και συγκεκριμένη αφήγηση.
Να βάζετε επιτίμια σε ό λ ο υ ς. Το επιτίμιο είναι υπόμνηση, μάθημα και άσκηση' εξασκεί τον εξομολογούμενο στόν πνευματικό άθλο και του γεννάει την κλίση γι' αυτόν.Το επιτίμιο πρέπει να περιορίζεται σε ακριβή όρια: Για παράδειγμα, ανάγνωση 40 Ακαθίστων κτλ. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Χ., που όπως διηγήθηκε, δεν ήθελε να εγκαταλείψει την συνήθεια να διαβάζει τον Ακάθιστο μετά που έληξε η περίοδος, που του ορίστηκε από τον πνευματικό του. 'Αλλες δυνατές μορφές επιτιμίων είναι οι γονυκλισίες, η προσευχή του Ιησού, η έγερση κατά το μεσονύκτιο για την ανάγνωση του Μεσονυκτικού, η ανάγνωση, η νηστεία, η ελεημοσύνη -  ό,τι είναι πιό αναγκαίο για τον καθένα.[...]

Από το βιβλίο " Πνευματικά  Κεφάλαια "
 του Πρεσβ.  Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ

 

Υάκινθος

Ο δειλός άνθρωπος, πάσχει κυρίως από δύο ψυχικές ασθένειες.

από τον Άγιο  Ισαάκ τον Σύρο

  

πηγή : ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

Ο δειλός άνθρωπος, πάσχει κυρίως από δύο ψυχικές ασθένειες. Από ολιγοπιστία κι από φιλοσωματία. Όποιος αγωνίζεται να νικήσει αυτά τα δύο μεγάλα κακά είναι φανερό πως πιστεύει ολόψυχα στον Θεό κι είναι έτοιμος να δεχθεί όλα τα δυσάρεστα που τυχόν Εκείνος θα παραχωρήσει.
Η υπερβολική τόλμη πάλι και καταφρόνηση των κινδύνων γεννώνται ή από μεγάλη πίστη στον Θεό ή από τη σκληροκαρδία του ανθρώπου. Και τη σκληροκαρδία ακολουθεί απαραιτήτως η υπερηφάνεια, την πίστη όμως η αληθινή ταπεινοσύνη.
  

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

 

"Πατήρ,Υιός και 'Αγιον Πνεύμα"

του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά
Εις την Κυριακήν της Ορθοδοξίας

Ομιλία Η’

[…] Διότι από τον α΄ί΄διο και άναρχο Πατέρα εκπορεύεται το ‘Αγιον Πνεύμα, που είναι συνάναρχο με τον Πατέρα και τον Υιό ως άχρονο, όχι δε άναρχο, αφού και αυτό ρίζα και αρχή και αιτία έχει τον Πατέρα, από τον οποίο προήλθε πρίν απ’ όλους τους αιώνες αρρεύστως, απαθώς, εκπορευτώς, και είναι επίσης αδιαίρετο του Πατρός και του Υιού, ως προερχόμενο από τον Πατέρα και αναπαυόμενο στον Υιό’ που έχει ασύγχυτη την ένωσι και αμέριστη τη διαίρεσι’ που είναι και αυτό Θεός από Θεό, όχι άλλος μεν ως Θεός, άλλος δε Παράκλητος ως Πνεύμα άγιο αυθυπόστατο’ που έχει την ύπαρξι από τον Πατέρα και αποστέλλεται δια του Υιού, για την έναρξι αιωνίας ζωής, γι’ αρραβώνα των μελλοντικών και πάντοτε διατηρουμένων αγαθών’ που είναι κι αυτό αίτιο όλων των δημιουργημάτων, διότι σ’ αυτό έγιναν όλα, το ίδιο και απαράλλακτο με τον Πατέρα και τον Υιό, χωρίς την αγεννησία και τη γέννησι.

Εστάλθηκε δε από τον Υιό πρός τους μαθητάς Του,  δηλαδή εφανερώθηκε’ διότι πώς αλλιώς θα εστελλόταν το παντού παρόν και μη χωριζόμενο από τον πέμποντα; Γι’αυτό όχι μόνο από τον Υιό,

αλλά και από τον Πατέρα στέλλεται και από τον εαυτό του έρχεται’

 διότι η αποστολή, δηλαδή η φανέρωσις, 

 είναι κοινό έργο  Πατρός, Υιού και Πνεύματος.

 

Μικρογραφία  από τον συριακό χειρόγραφο κώδικα του Ραββουλά

 

Στιχηρόν Ιδιόμελον

 Εσπερινός της Κυριακής της Πεντηκοστής

‘Ηχος α’

Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το άγιον’

Βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί,

αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξεν,

αλιείς θεολόγους ανέδειξεν,

όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας.

Ομοούσιε και  ομόθρονε,

τω Πατρί και τω Υιώ,

 Παράκλητε, δόξα σοι.

Γρηγορίου Παλαμά τα 'Εργα

Πατερικές Εκδόσεις "Γρηγόριος ο Παλαμάς"

πηγή:Υάκινθος

“ Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τω Αίματί σου τω αγίω».

 ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ 

 ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ 

 Ό πόνος μας γιά τόν θάνατο των πλησίον μας θά ήταν άπαρηγόρητος καί άπέραντος εάν ο Κύριος δεν μας εΙχε δώσει τήν αιώνια ζωή. Η ζωή μας θά ήταν κενή νοήματος αν τελείωνε μέ τόν θάνατο. Τί όφελος, τότε, θα υπήρχε από την αρετή ή τις αγαθές πράξεις; Θα είχαν δίκιο αυτοί πού λένε: «Ας φάμε καί ας πιούμε, αύριο πεθαίνουμε!». Αλλά ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για αιώνια ζωή, και δια του Αναστάντος Χριστού άνοιξαν οι πύλες της Ουράνιας Βασιλείας, της αιωνίας μακαριότητας, για εκείνους που πιστεύουν σ' Αυτόν και που ζουν ενάρετα.
Η επίγεια ζωή μας είναι προετοιμασία για τη μελλοντική μας ζωή, και αυτή η προετοιμασία τελειώνει με τον θάνατό μας. «Καί καθ' όσον άπόκειται τοις άνθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Πρός Έβραίους 9:27). Τότε ο άνθρωπος αφήνει πίσω όλες τις επίγειες φροντίδες του· το σώμα του διαλύεται για να εγερθεί ξανά κατά τη γενική ανάσταση. Η ψυχή του, ωστόσο, συνεχίζει να ζεί· ούτε για ένα λεπτό δε σταματάει να υπάρχει.
Πολλές εμφανίσεις νεκρών μας έχουν επιτρέψει να γνωρίζουμε εν μέρει τί συμβαίνει στην ψυχή όταν αφήνει το σώμα. Όταν πια δε βλέπουμε με τα σωματικά μάτια, η πνευματική μας όραση είναι ενεργή . Αυτό συχνά συμβαίνει και πριν τον πραγματικό μας θάνατο· ενώ ο ετοιμοθάνατος βλέπει και ακόμα συνομιλεί με τους παρευρισκομένους, ωστόσο, βλέπει και κάτι που οι άλλοι δε μπορούν να δουν. Αφήνοντας το σώμα, η ψυχή βρίσκεται μεταξύ άλλων πνευμάτων, καλών καί κακών. Συνήθως, αγωνίζεται εναντίον εκείνων των πνευμάτων που ομοιάζουν περισσότερο πρός αυτήν: αλλά αν όσο βρισκόταν στο σώμα ήταν υπό την επίδραση συγκεκριμένων πνευμάτων, η ψυχή συνεχίζει να εξαρτάται απ' αυτά, ακόμα και όταν αφήνει το σώμα, ανεξάρτητα από το πόσο δυσάρεστη μπορεί να αποδειχθεί η συνάντηση της με τα πνεύματα.
Για δυό μέρες η ψυχή απολαμβάνει σχετική ελευθερία και μπορεί να επισκεφτεί αγαπημένα της μέρη στη γη, αλλά την τρίτη μέρα παίρνει τον δρόμο προς άλλους κόσμους. Κατά τον χρόνο της τρίτης μέρας περνάει μέσα από ορδή μοχθηρών πνευμάτων, τα οποία εμποδίζουν τη διάβασή της και κατηγορούν την ψυχή για διάφορες αμαρτίες, μέσω των οποίων τα ίδια τα πνεύματα την είχαν εξαπατήσει. Σύμφωνα με αποκαλύψεις, υπάρχουν είκοσι τέτοια εμπόδια, ονομαζόμενα «φυλάκια διοδίων». Σε κάθε εμπόδιο η ψυχή ελέγχεται για μία συγκεκριμένη αμαρτία. Αφού περάσει το ένα εμπόδιο, πηγαίνει στο επόμενο, και μόνο όταν έχει επιτυχώς περάσει όλα τα εμπόδια μπορεί η ψυχή να συνεχίσει τον δρόμο της και να μην πέσει αμέσως στη γέεννα. Αυτοί οι δαίμονες και οι δοκιμασίες τους είναι τόσο φρικτά, ώστε ή Θεοτόκος η ίδια όταν πληροφορήθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ για την επικείμενη ανάπαυση της, ικέτευσε τον Υιό της να την απαλλάξει από εκείνους τους δαίμονες και για να ανταποκριθεί στην προσευχή της, ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός φανερώθηκε από τον ουρανό για να πάρει την ψυχή της Υπεραγίας Θεοτόκου και να τη μεταφέρει στον ουρανό. Η τρίτη μέρα είναι τρομακτική για την ψυχή, η οποία ιδιαιτέρως εχει ανάγκη της προσευχής.

Όταν έχει περάσει με ασφαλή τρόπο από τα φυλάκια διοδίων και έχει υποκλιθεί ενώπιον του Θεού, η ψυχή τις επόμενες τριάντα επτά μέρες επισκέπτεται τις ουράνιες κατοικίες και τα χάσματα του Άδη, χωρίς να γνωρίζει που θα βρεθεί, και μόνο την τεσσαρακοστή μέρα προσδιορίζεται ο τόπος της αναμονής μέχρι τήν ανάσταση των νεκρών. Κάποιες ψυχές προγεύονται την αιώνια χαρά και μακαριότητα, ενώ κάποιες άλλες έχουν εμπειρία του φόρου των αιωνίων δαπανών, που θα αρχίσουν τελεσίδικα μετά τη φοβερή κρίση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλαγές στη κατάσταση της ψυχής είναι ακόμα πιθανές, ιδιαίτερα μέσω της προσφοράς στ’ όνομά τους της Αναίμακτης Θυσίας (μνημόνευση κατά τή Θεία Λειτουργία) και ομοίως μέσω των προσευχών. Η σπουδαιότητα της μνημόνευσης κατά τη Θεία Λειτουργία καταδεικνύεται από το παρακάτω συμβάν. Πριν από το άνοιγμα του σκηνώματος του
Αγίου Θεοδοσίου του Τσέρνιγκοφ (1896), ο ιερέας, που είχε ενδύσει με άμφια το σκήνωμα, κάθισε εξουθενωμένος κοντά στα λείψανα και αποκοιμήθηκε. Στον ύπνο του εμφανίστηκε ο ιεράρχης και του είπε: «Σ' ευχαριστώ που κοπιάζεις για χάρη μου. Σε παρακαλώ όταν ιερουργείς να μνημονεύεις τους γονείς μου» και έδωσε τα ονόματά τους, πρεσβύτερος Νικήτας και Μαρία. Ο ιερέας τον ρώτησε: «Μα πώς ζητάς εσύ, ένας Αγιος Ίεράρχης, τις προσευχές μου, όταν βρίσκεσαι στον ουράνιο θρόνο και χορηγείς στους ανθρώπους την ευλογία του Θεού;». «Αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο Αγιος. «Αλλά η προσφορά κατά τη Θεία Λειτουργία είναι πιο ισχυρή από τις δικές μου προσευχές».
Οι αποθανόντες παρομοίως ωφελούνται από τις επιμνημόσυνες ακολουθίες και προσευχές που τελούνται γι’αυτούς στο σπίτι και επίσης από τις αγαθοεργίες που τελούνται στ’ όνομα τους, όπως για παράδειγμα, οι ελεημοσύνες και οι δωρεές προς τις εκκλησίες. Αλλά, ιδιαιτέρως ωφελούνται από τη μνημόνευσή τους κατά τη Θεία Λειτουργία. Πολλές έμφανίσεις κεκοιμημένων και άλλα περιστατικά επιβεβαιώνουν το μεγάλο όφελος που προκύπτει από τις επιμνημόσυνες δεήσεις. Πολλοί που έχουν αποβιώσει μετανοημένοι, αλλά δεν μπόρεσαν να το φανερώσουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους, ανακουφίζονται από τις οδύνες και αναπαύονται. Στην εκκλησία προσφέρονται πάντοτε προσευχές για την ανάπαυση των κεκοιμημένων, ακόμη και τη μέρα της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος - στις προσευχές της γονυκλισίας κατά τον Εσπερινό, διαβάζεται ιδιαίτερη παράκληση «γι' αυτούς που κρατούνται στον Άδη». Για τον καθέναν από μας που επιθυμεί να δείξει την αγάπη του προς τους αποθανόντες και να τους βοηθήσει ουσιαστικά, ο καλύτερος τρόπος για να το κάνει, είναι να προσεύχεται γι' αυτούς και, ιδιαιτέρως να τους μνημονεύει στη Θεία Λειτουργία όταν τα τεμάχια, τα οποία αφαιρούνται από τον Αμνό για τους ζωντανούς και τους κεκοιμημένους, τοποθετούνται στο Αίμα του Κυρίου με τα λόγια:
“ Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων σου τω Αίματί σου τω αγίω».

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα σημαντικότερο, τίποτα καλύτερο για τους κεκοιμημένους από το να προσευχόμαστε γι' αυτούς, δίνοντας τα ονόματά τους για μνημόνευση κατά τή Θεία Λειτουργία. Πάντοτε έχουν ανάγκη απ' αυτό και ιδιαιτέρως στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής κατά την οποία η ψυχή των αποθανόντων παίρνει τον δρόμο της για τις αιώνιες μονές. Το υλικό σώμα δεν αισθάνεται τίποτα πια, δεν βλέπει τους πλησίον του που έχoυν συγκεντρωθεί, δεν μυρίζει την ευωδιά των λουλουδιών, δεν ακούει τους επικήδειους μονολόγους. Αλλά η ψυχή αισθάνεται τις προσευχές που προσφέρονται υπέρ αυτής και ευγνωμονεί εκείνους που τις προσφέρουν και είναι πνευματικά κοντά τους.
Συγγενείς και αγαπημένοι φίλοι των αποθανόντων! Κάντε ό,τι είναι αναγκαίο γι' αυτούς και ό,τι εναπόκειται στη δύναμη σας. Αντί να δαπανάτε χρήματα σε εξωτερικούς στολισμούς του φερέτρου και του τάφου, βοηθήστε τους φτωχούς υπέρ της μνήμης των δικών σας κεκοιμημένων και ενισχύστε τις εκκλησίες, όπου προσφέρονται προσευχές υπέρ αυτών. Δείξτε ευσπλαχνία στους αποθανόντες και φροντίστε για το καλό της ψυχής τους. Απ' αυτό το μονοπάτι θα περάσουμε όλοι. Και τότε πόσο μεγάλη θα είναι η επιθυμία μας να μας θυμούνται στις προσευχές. Ας είμαστε ευσπλαχνικοί με τους κεκοιμημένους. Μόλις κάποιος αποβιώσει, καλέστε αμέσως έναν ιερέα, ο οποίος αναγιγνώσκει τη «Συγχωρητική ευχή μετά θάνατον». Καταβάλετε κάθε προσπάθεια προκειμένου η νεκρώσιμη ακολουθία να τελεστεί σε εκκλησία, ενώ εσείς μέχρι τη στιγμή εκείνη να αναγιγνώσκετε το Ψαλτήριο στο προσκέφαλο του αποθανόντος. Η νεκρώσιμη ακολουθία δεν χρειάζεται να είναι περίτεχνη, αλλά δεν πρέπει να είναι συντομευμένη· μη σκέφτεστε τον εαυτό σας και τη δική σας άνεση, αλλά τους αποθανόντες, τους οποίους θα αποχωριστείτε για πάντα. Εάν στην εκκλησία υπάρχουν πολλοί κεκοιμημένοι ταυτοχρόνως, μη προβάλλετε αντίρρηση να τελεστεί κοινή νεκρώσιμη ακολουθία.

Είναι καλύτερο όταν μια νεκρώσιμη ακολουθία τελείται για δύο ή περισσότερους κεκοιμημένους ταυτοχρόνως, καθώς οι προσευχές όλων των οικείων τους συγκεντρώνονται και γίνονται πιο θερμές, παρά όταν η μία ακολουθία διαδέχεται την άλλη και συντομεύεται λόγω έλλειψης χρόνου και ενέργειας, επειδή η κάθε λέξη της προσευχής είναι για τον κεκοιμημένο όπως μία σταγόνα νερού για ένα διψασμένο. Παρομοίως, είναι σημαντικό να φροντίζετε για την καθημερινή μνημόνευση των αποθανόντων στη Θεία Λειτουργία κατά τή διάρκεια των πρώτων σαράντα ημερών. Συνήθως, στις εκκλησίες όπου έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία τελούνται καθημερινές ακολουθίες, κατά τις οποίες οι αποθανόντες μνημονεύονται στη πορεία των σαράντα ημερών και περαιτέρω.

Εάν, όμως, η νεκρώσιμη ακολουθία τελείται σε μία εκκλησία όπου δεν τελούνται καθημερινές ακολουθίες, οι οικείοι του αποθανόντος οφείλουν να ρυθμίσουν να μνημονεύεται τ’ όνομα του σα εκκλησία όπου τελούνται καθημερινές ακολουθίες. Επιπλέον, είναι καλό να αποστέλλεται τ’ όνομα του αποθανόντος για μνημόνευση σε μοναστήρια και στην Ιερουσαλήμ, σε ιερούς τόπους όπου αναπέμπονται αδιάποπες προσευχές. Είναι σημαντικό η επί σαράντα ημέρες μνημόνευση να αρχίζει αμέσως μετά τη κοίμηση του προσώπου, όταν η ψυχή έχει ιδιαιτέρως ανάγκη των προσευχών.
Ας φροντίσουμε για εκείνους που έχουν προηγηθεί στον άλλο κόσμο και ας κάνουμε γι' αυτούς ό,τι μπορούμε, ενθυμούμενοι ότι: «Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται».

AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ"

ΠΗΓΗ: ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ   και  εν αιθρία

http://amethystosbooks.blogspot.gr/ 

  

Η ευφροσύνη της ελευθερίας

Του Οσίου Νικήτα Στηθάτου
Από την Α΄ Εκατοντάδα Πρακτικών Κεφαλαίων

 

 33. Εκείνος που καλλιεργεί φαύλους λογισμούς, έχει σκοτεινό και άγριο το πρόσωπο. Η γλώσσα του είναι βουβή για θείους ύμνους και η συνάντησή του δυσάρεστη σε όλους. Εκείνος όμως που καλλιεργεί στην καρδιά του αγαθά και αθάνατα φυτά, έχει χαρούμενο και λαμπρό το πρόσωπο. Η γλώσσα του ψάλλει ύμνους και δεήσεις και είναι γλυκύτατος στη συναναστροφή. Ώστε όσοι τους βλέπουν, ξεχωρίζουν καλά εκείνον που βρίσκεται ακόμη κάτω από τη δουλεία των ακαθάρτων παθών και το ζυγό του γήινου φρονήματος, καθώς και εκείνον που ο νόμος του Πνεύματος τον ελευθέρωσε απ' αυτή τη δουλεία, σύμφωνα με τα λόγια του Σολομώντα: «Όταν η καρδιά έχει ευφροσύνη, το πρόσωπο ανθεί· ενώ όταν έχει λύπες, το πρόσωπο σκυθρωπάζει».

Πηγή : Ομολογία Πίστεως

 

Πάθη και έμπρακτη αμαρτία

Του Νικήτα Στηθάτου
Από την Α΄ Εκατοντάδα Πρακτικών Κεφαλαίων

 

  37. Ό,τι είναι πάθος, δεν είναι και έμπρακτη αμαρτία. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Πάθος είναι η κίνηση που γίνεται στην ψυχή. Πράξη αμαρτωλή είναι εκείνη που εμφανίζεται στο σώμα. Όπως, φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία είναι φοβερά πάθη της ψυχής. Πορνεία και πλεονεξία και αδικία είναι αμαρτωλές πράξεις της σάρκας. Επιθυμία, θυμός και υπερηφάνεια είναι πάθη της ψυχής που προέρχονται από παρά φύση κίνηση των δυνάμεών της. Μοιχεία όμως και φόνος, κλοπή και μέθη και όποια άλλη αμαρτία γίνεται με το σώμα, είναι αμαρτωλές και φοβερές πράξεις της σάρκας.

πηγή : Ομολογία Πίστεως